 |
|
 |
|
iveta
Geregistreerd op: 16-12-2005 Berichten: 26
|
|
 |
|
 |
|
Geplaatst: Do Jan 05, 2006 5:29 pm Onderwerp: Groeien (geologisch) en groeipijnen (sociaal)- Vanuatu |
|
|
Overal in de archipel vind je vulkanische activiteit. De hele rift waarop het gebied ligt, blijft namelijk rijzen. Vanuatu blijft dus groeien. Om de zoveel tijd komen wel nieuwe toppen boven water piepen. Meer dan de helft van de hellingen op de eilanden is dan ook ronduit steil te noemen.
Sociaal gezien ligt de nadruk echter veeleer op groeipijnen. Om te beginnen draagt Vanuatu een bijzonder zware erfenis. In de negentiende eeuw verloren heel wat eilanden tot 90% en zelfs meer van hun bevolking. Door import-epidemies en door blackbirding, het kidnappen van slaven bestemd voor Fiji en Australië. In 1800 telde Vanuatu nog 1 miljoen inwoners. Amper honderd jaar later was dat aantal gedaald tot 100.000, en in 1935 werd een absoluut dieptepunt bereikt met amper 40.000 inwoners. Ondertussen is dat cijfer weer op peil gebracht, bovendien bijna uitsluitend met autochtonen. Een mooie krachttoer.
Wat niet betekent dat alle problemen van de baan zijn. De jonge republiek heeft het grootste geboortecijfer van de hele Pacific, maar tegelijk ook het hoogste babysterftecijfer. Het onderwijssysteem stamt nog uit de koloniale periode. Meer dan een derde van de bevolking is jonger dan vijftien, maar de arbeidsmarkt lijkt lang niet klaar om dat jonge geweld straks op te vangen. De levensverwachting tenslotte ligt op een schamele 60 jaar, terwijl de kokospalm, belangrijke pijler van de Vanuatu economie, 75 jaar vruchten draagt. Een pijnlijke sociologische vaststelling en metafoor, die ik vast niet als eerste maak ...
Maar er is altijd hoop. En hoop doet leven, niet? De toerismesector boomt. De export van de nationale drank kava stijgt gestaag. Vanuatu gaat er prat op de beste kava te brouwen uit de hele Pacific. En als belastingparadijs lokt Vanuatu duizenden bedrijven. Al deze zaken brengen de republiek nieuwe inkomsten en werk.
En bovenal blijken Oceaniërs het geheim te kennen van de eeuwige lach. Een zesde zintuig misschien? Of alweer die eigenzinnigheid? In elk geval een levenskunst als geen ander. |
|