Canal du Midi en andere kanalen (Languedoc-Roussillon)

mattio · Geregistreerd op: 30-3-2006 Berichten: 270

Varen door de Languedoc is een van de plezierigste manieren om deze regio te ontdekken.

Op het Canal du Midi kunt u bijna 240 km bevaarbare waterwegen verkennen, waarbij u kunt kiezen uit een keur aan
overnachtingsmogelijkheden en vaarvakanties en het gevarieerde landschap van de regio kunt ontdekken door uw reis te onderbreken, te wandelen, fietstochten te maken en door de sluizen te varen.

Het kanaal is aangelegd in de 17e eeuw. Het is een unieke constructie opgenomen in de lijst van Werelderfgoed van de Unesco en stroomt door een gebied met een rijke geschiedenis.

Aan het einde van het Canal du Midi zijn het Canal du Rhône à Sète en het Canal de la Robine, die de Narbonne met de zee verbinden.
_________________
http://www.neonletters.nl

mattio · Geregistreerd op: 30-3-2006 Berichten: 270

Pierre-Paul Riquet 1609-1680

Alhoewel zijn geboorteakte verloren is gegaan wordt algemeen aangenomen dat Pierre-Paul Riquet waarschijnlijk op 29 juni (de feestdag van Petrus en Paulus) 1609 geboren is in Béziers.

Het is bekend dat hij in zijn jeugd geobsedeerd was door natuur- en wiskunde en dat hij liever Occitaans sprak dan Frans. Zijn vader, een procureur van de koning en een zeer kundig zakenman, moedigde hem aan om te gaan werken bij de zoutbelastingsautoriteiten.

Hij deed dit en trouwde in 1637 met Catherine de Milhau, dochter van burgerlijke ouders uit Béziers, met wie hij vijf kinderen kreeg. Het gezin woonde in Revel, waar Pierre-Paul Riquet twintig jaar werkte als ontvanger van zoutbelasting, en zijn fortuin opbouwde.

In 1651 was hij onderontvanger van de provincie Languedoc en in 1660 was hij inspecteur-generaal der zoutbelasting van Languedoc en Cerdagne. Daarnaast leverde hij ook munitie aan het Catalaanse leger.
_________________
http://www.neonletters.nl

mattio · Geregistreerd op: 30-3-2006 Berichten: 270

De start van het project

Toen Pierre-Paul klein was en zijn vader vergezelde naar de vergaderzaal van de Staten-Generaal van Languedoc hoorde hij voor het eerst van de plannen voor een kanaal dat de twee zeeën moest verbinden. Dit idee bleef hem zijn hele leven bezighouden.

Zijn project was niet het eerste: het idee om een directe rivierverbinding tussen de Middellandse Zee en de Atlantische Oceaan te maken was al in de Romeinse tijd aan de orde gesteld, tijdens de heerschappij van Augustus en Nero. De voordelen waren duidelijk: door de stroomgebieden van de Aude en de Garonne te verbinden, zouden goederen bestemd voor de Atlantische kust de lange zeereis rond het Iberische Schiereiland (ruim 3000 km) kunnen vermijden.

Er werden veel gelijksoortige plannen bekeken in later jaren, maar niemand had de problemen rond de niveauverschillen en de watervoorziening voor het toekomstige kanaal opgelost.

Het grootste probleem vormde het vervoer van zwaarbeladen schepen van het niveau van de Middellandse Zee naar het niveau van de Atlantische Oceaan en vice versa. Vanaf zeeniveau moest het water over een 190 meter hoge drempel, en dat zou slechts kunnen als er een regelmatige watertoevoer en een constante stroomsnelheid tussen de toekomstige sluizen van de beide niveaus waren.

De eerste taak waarvoor Riquet zich gesteld zag, was om een bron van watertoevoer te vinden. Hij reisde samen met Pierre Campmas, een waterzoeker uit Revel, door de Montagne Noire en ontdekte dat er een overvloedige toevoer van water was. Het volgende probleem was hoe men het water in twee richtingen kon laten stromen – naar de Middellandse Zee en naar de Atlantische Oceaan.

Het verhaal gaat de hij zich op een avond, terwijl hij nadacht over hoe ze het water van het Middellandse Zeeniveau zouden kunnen laten uitmonden in de Sor, die in de Atlantische Oceaan uitmondt, realiseerde dat hij een afvoergeul in de bergwand moest graven. Op het moment dat het water dat in de Montagne Noire verzameld was in de Conquet geleid kon worden en het water van de Sor daar bij kwam, hoefde hij slechts de afvoergeul richting de vlakte te verlengen om het kanaal te voeden….

De oplossing was gevonden, maar hij moest er nog voor zorgen dat het goedgekeurd werd. Riquet deed een beroep op zijn vriend, Monseigneur d’Anglure de Bourmelon, Aartsbisschop van Toulouse overtuigd van de haalbaarheid van het plan beloofde het bij Colbert, de Minister van Financiën te steunen.

Op 15 november 1662 stelde Riquet zijn beroemde memorandum aan Colbert op; het Canal du Midi was geboren…
_________________
http://www.neonletters.nl

mattio · Geregistreerd op: 30-3-2006 Berichten: 270

Een pionier

Als werkgever was Pierre-Paul Riquet zijn tijd vooruit, omdat hij veel betere werkomstandigheden bood dan men in de 17e eeuw gewoon was. Zijn werknemers verdienden een maandloon dat hoog was voor die tijd en kregen doorbetaald op rustdagen (zondagen, feestdagen en regendagen).

Voor hen die dat wilden was er tegen lage tarieven woonruimte beschikbaar. Werknemers kregen gereedschap om hun werk uit te voeren en waren zelf verantwoordelijk voor het onderhoud. Zieke werknemers werden doorbetaald met een soort voorloper van ziektegeld – een revolutionair idee in de 17e eeuw.
_________________
http://www.neonletters.nl

mattio · Geregistreerd op: 30-3-2006 Berichten: 270

Stadia van de aanleg

In 1662 presenteerde Pierre-Paul Riquet zijn plannen aan Colbert, minister van Financiën onder Lodewijk XIV. De koning had de economische, financiële en militaire voordelen van het kanaal snel door, maar de onderhandelingen verliepen moeizaam.

De koning wilde een financiële toezegging van Riquet, die ermee in moest stemmen zijn fortuin te riskeren. Colbert eiste daarna dat de Staten-Generaal van Languedoc de aanleg van het kanaal financieel moesten steunen en dit werden ook langdurige onderhandelingen. Daar kwam nog eens bij dat Riquet te kampen had met de jaloerse oppositie van het hoofd van de Franse Algemene Commissie van Publieke Werken, M. de Clerville, die ook aan een plan voor het kanaal had gewerkt, maar de technische problemen niet had kunnen oplossen.

De koninklijke toestemming voor de aanleg kwam pas in 1666, na vier jaar onderhandelen. Het zou het Canal Royal moeten heten.

Riquet financierde het graven van een proefkanaal van 34 km., voordat hij water van de Montagne Noire naar de waterscheiding bij Narouze bracht.

In 1667, nadat de vertegenwoordigers van de koning overtuigd waren, begon men met het graven van het Bassin de Saint-Ferreol. Dit enorme spaarbekken, dat de watervoorraad voor het toekomstige kanaal zou garanderen, werd uiteindelijk in 1672 voltooid. De aanleg van het kanaal begon op verschillende plaatsen tegelijkertijd en werd uitgevoerd in drie delen.

Het eerste deel dat volledig door Riquet gefinancierd werd, liep van Toulouse naar Trèbes (vlakbij Carcassonne) en toen het eenmaal gevuld was, van Castelnaudary naar Toulouse.

Het tweede deel waarmee op 30 juni 1668 werd begonnen en dat gefinancierd werd door de staat, verbond Trèbes met het Bassin de Thau en omvatte enorme bouwwerken waaronder de sluizen van Fonseranne bij Béziers en de Malpas Tunnel bij Ensérune.

Het derde deel van het project bestond uit de bouw van de haven van Sète (toen nog Cette), waar het kanaal in zee uitmondde. De vissershaven zou de belangrijkste stad en haven van de regio worden.

In oktober 1680 overleed Pierre-Paul Riquet in Toulouse na bijna 14 jaar hard werken, bijna blut…

Het Canal Royal werd officieel geopend op 24 mei 1681.
_________________
http://www.neonletters.nl

mattio · Geregistreerd op: 30-3-2006 Berichten: 270

Personeel en arbeidsvoorwaarden

Tijdens de 14 jaar durende aanleg hadden 1000 mensen een vaste baan op het bouwterrein. Voor bepaalde gedeelten, zoals het graven van het kanaal tussen Trèbes en Sète liep dit aantal op tot 10.000. Om de haven van Sète te bouwen werden 12.000 mensen ingeschakeld.

De organisatie was strikt hiërarchisch opgebouwd, met inspecteurs die de ploegbazen controleerden, die op hun beurt teams van veertig mensen leidden die weer waren gegroepeerd in werkplaatsen van 200 man. De mannen waren verantwoordelijk voor de graafwerkzaamheden en de vrouwen voor de afvoer van de grond.

Arbeidsomstandigheden waren veel beter dan normaal was voor deze tijd, om de vereiste snelheid van werken te compenseren.

Onderaannemers, zoals voerlui, smeden, metselaars en steenhouwers moesten tegen afgesproken kosten werken op straffe van een boete bij overschrijding.
_________________
http://www.neonletters.nl

mattio · Geregistreerd op: 30-3-2006 Berichten: 270

Van het Canal Royal naar het Canal du Midi

Tussen de 17e en de 19e eeuw werd een aantal bouwwerkzaamheden en renovaties uitgevoerd, waaronder de bouw van de kruising van Cesse (door Vauban, 1689-1690), het Fresquel-aquaduct bij Carcasonne (1802-1810) en de kanaalbrug over de Orb bij Béziers (1857-1858).

In totaal werden 65 sluizen en voorzieningen gebouwd en 45.000 bomen langs het kanaal geplant om de oevers te beschermen en schaduw aan passagiers en goederen te bieden.

Na Riquet’s dood werd het werk voortgezet door zijn zoon en daarna door Vauban. Riquet’s erfgenamen waren pas in 1784 uit de schulden die Riquet had gemaakt om het kanaal te financieren.

Zijn nakomelingen emigreerden gedurende de Franse Revolutie en het Canal Royal werd omgedoopt tot het Canal du Midi .
_________________
http://www.neonletters.nl

mattio · Geregistreerd op: 30-3-2006 Berichten: 270

Van de Franse Revolutie tot heden

De verbinding tussen Sète en Bordeaux werd in de 19e eeuw voltooid om het vervoer van goederen, waaronder bouwmaterialen, hout, steenkool, bakstenen, stenen, graan en wijn, over het kanaal mogelijk te maken.

In 1898 nam de staat de kanalen, die aan de spoorwegmaatschappij waren verpacht, in eigen bezit en hergroepeerden ze onder de naam ‘Canal des Deux Mers’.
_________________
http://www.neonletters.nl

mattio · Geregistreerd op: 30-3-2006 Berichten: 270

Een Werelderfgoedmonument

In 1994 stelde de VNF voor dat het Canal du Midi toegevoegd zou worden aan de UNESCO Werelderfgoedlijst.

In 1995 verenigden het ministerie van cultuur en de regio’s Languedoc-Roussillon, Midi-Pyrénées en Aquitaine zich om het Canal du Midi voor te dragen voor de Werelderfgoedlijst.

Op 6 december 1996, nadat ze de aanvraag in overweging hadden genomen benoemde de commissie van de 147 UNESCO-landen 33 Werelderfgoedmonumenten, waaronder het Canal du Midi.

De status van Werelderfgoedmonument werd toegekend aan het traject van het kanaal tussen Toulouse en het Bassin de Thau, het reservoir bij de drempel van Narouze, het watervoorzieningssysteem van de Montagne Noire en de bouwwerken uit de eerste aanlegfase die uitgevoerd werden door Pierre-Paul Riquet.
_________________
http://www.neonletters.nl

	vakantieforum.info forum index -> Zuid-Europa	Tijden zijn in GMT
Pagina 1 van 1